ابوعلی حسین مروزی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 5 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف ح 430 ق)، فقیه شافعى. شیخ شافعیان و فقیه مرو بود. نسبتش به سنج، از قراى مرو مى‏رسد. فقه را در خراسان از ابوبكر قفال مروزى فراگرفت. او با شیخ ابومحمد جوینى، پدر امام الحرمین، و قاضى حسین مرورودى همدرس بود. ابوعلى همچنین در محضر شیخ‏العراقیین شیخ ابوحامد فقه آموخت. او اولین كسى است كه بین دو طریقه خراسانى و عراقى تقریبى به وجود آورد. در كنار استادش قفال مروزى در مرو به خاك سپرده شد. در «سیر اعلام النبلاء» نام وى ابوعلى حسن بن محمد بن شعیب آمده گرچه نام ذكر شده در عنوان نیز محتمل دانسته شده است. در «معجم البلدان» نام وى حسن بن شعیب ذكر شده است. از آثارش: شرح «الفروع» ابن‏حداد، كه به گفته‏ى ابن‏خلكان بى‏نظیر بوده است؛ كتاب «المجموع»، كه غزالى در «الوسیط» خود از این كتاب نقل كرده؛ شرح «التلخیص» ابوالعباس ابن‏قاص، كه شرحى بزرگ است؛ شرح «مختصر المزنى»، كه امام الحرمین آن را «المذهب الكبیر» نامیده است.